درد را از هر سو که نوشتيم درد بود

chi kar konim dg

بي تو مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

                                            شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

                                             شدم آن عاشق ديدانه که بودم

در نهان خانه جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

 عطر صد خاطره پيچيد

                                        يادم آمد که شبي با هم ازآن کوچه گذشتيم

                                       پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

                                        ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

                                           آسمان صاف و شب آرام

                                           بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب   

                                          شب و صحرا و گل و سنگ

                                         همه دل داده به اواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي :

از اين عشق حذر کن

لحظه اي چند بر اين آب نظر کن

                                          آب آيينه عشق گذران است

                                      تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است

                                         باش فردا که دلت با دگران است

                                      تا فراموش کني چندي از اين شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم

                                       روز اول که دل من به تمناي تو پر زد

                                       چون کبوتر لب بام تو نشستم

                                       تو به من سنگ زدي من نرميدم نگسستم

باز گفتم که تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم  همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم

                                     اشکي از شاخه فرو ريخت

                                     مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت

                                     اشک در چشم تو لرزيد

                                     ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد که دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه کشيدم

نگسستم  نرميدم ...

                                   رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم

                                   نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

                                   نکني ديگر از آن کوچه گذر هم

                   بي تو اما به چه حالي از آن کوچه گذشتم  !